بازهم برای تو مینویسم تا بدانی که یادتو در لحظه لحظه من جاریست.

باز هم از دیوارهای فاصله عبور میکنم ودر ژرفای لحظه باتوبودن گم میشوم

و در آن لحظه رویایی اوج در دریای بی پایان چشمانت غرق میشوم

تا در آن لحظه در نگاه تو گم شوم تا خودم را بیابم واز زندان لحظه های بی تو رها شوم.....

شاید بتوانم به رویای با توبودن برسم

و چه رویای شیرینی است رویای با توبودن رویایی که دست من را به دستان گرم تو میرساند

آنگاه من در گرمای وجود تو ذوب میشوم در آن زمان دیگر زبان از سخن گفتن عاجز است.

در این رویای دلنشین تنهای دلهای ما هستند که باهم نجوا میکنند

 گویی از پیوند دستهای ما روح ما هم به هم پیوند خورده

و چه زیباست رویای با توبودن......."

ای که بر لبهای ما طرح تبسم می شوی

    دعوت ما بوده ای  ,  مهمان  مردم  می شوی  

حالا که رفتنی شده ای طبق گفته ات

باشد، قبول...لااقل این نکته را بدان:

آهن قراضه ای که چنان گرم گرم گرم

در سینه می تپید،

  دلم بود...

   نا مهربان..

عاشقت خواهم ماند بی آنکه بدانی دوستت خواهم داشت بی آنکه بگویم درد دل خواهم گفت بی هیچ گمانی گوش خواهم داد بی هیچ سخنی در آغوشت خواهم گریست بی آنکه حس کنی در تو ذوب خواهم شد بی هیچ حراراتی اینگونه شاید احساسم نمیرد

هیچ وقت دلت نگیره... منتظرت می مونم...

بخون اما به دل نازکت نگیر...

تو می آیی.یقین دارم كه می آیی...

 زمانی كه مرا دربستر سردی میان خاك بگذارند

تو می آیی یقین دارم كه می آیی

.پشیمان هم......

دو دستت التماس آمیز،می آید بسوی من

ولی پر میشود از هیچ،دستی دست گرمت را نمی گیرد.....

صدایت درگلوبشكسته وآلوده باگریه

به فریادی مرا با نام میخوانی و میگویی كه؛

 همه فریاد خشمت را،به جرم بی وفایی ها،دورنگی ها،جداییها،بروی صورتم بشكن......

سرم بشكن،دلم را زیر پا له كن،ولی بر گرد!

مروای مهربان بی من،كه من دور از تو تنهایم....!

ولی چشمان پر مهری،دگر برچهره ی مهتاب مانندت نمی ماند...........!

لبانی گرم با شوری جنون آمیز،نامت را نمی خواند........!

 دگر آن سینه ی پر مهر آن سد سكندر نیست

 كه سر بروی آن بگذاری و درد درون گویی...........!

دو دست كوچكش،با پنجه هایی نرم و لغزنده

میان زلفهای تو بازی نمی گیرد،پریشانش نمیسازد.....!

 هزاران باره هستی را به پای تو نمی بازد.زن كوچك چه خاموشست.........!

 تو می آیی، زمانی كه نگاه گرم من دیگر به روی تو نمی افتد

 هراسان،هر كجا،هر گوشه ای، برق نگاهت را نمی پاید

 مبادا كه نگاهت بر نگاه دیگری افتد................!

 محالست این كه بتوانی مرا دیگر بگریانی

برنجانی

 ولی افسوس آن پیكر كه چون نیلوفری افتاده بر خاك است

 دگر با شوق روی شانه هایت سر نمی آرد

 به دیوار بلند پیكرگرمت نمی پیچد

 جدا از تكیه گاهش در پناه خاك می ماند ودر آغوش سرد گور می پوسد

و گیسوی سیاهش حلقه حلقه بر سپیدی های آن زیبا لباس آخرینش نرم می لغزد

 جدا از دستهای گرم و زیبا و نجیب تو دگر آن دستها هرگز بر آن گیسو نمی لغزد

 پریشانش نمی سازد

دلی آنجا نمی بازد تو با عشق و محبت باز میایی

 آن گرما به جانم در نمی گیردی نمی بخشد

 اگر صدها هزاران بوسه ازپا تا سرم ریزی؛

دگر مستی نمی بخشد یقین دارم كه می آیی

بیا ؛ تا آخرین دم هم قدم های تو بالای سرم باشد

 نگاهت غرق دراشك پشیمانی بروی پیكرم باشد....

دلت را جا گذاری شاید آنجا؛ تا كه سنگ بسترم باشد

محالست این كه بتوانی مرا دیگر بگریانی،برنجانی...

خيلي سخته چيزي رو كه تا ديشب بود يادگاري
صبح بلند شيو ببيني كه ديگه دوسش نداري
خيلي سخته كه نباشه هيچ جايي براي آشتي
بي وفا شه اون كسي كه جونتو براش گذاشتي
خيلي سخته تو زمستون غم بشينه روي برفا
مي سوزونه گاهي قلبو ، طعم تلخ بزي حرفا
خيلي سخته كه ببيني كسي عاشقيش دروغه
چقدر از گريه ي اون شب ، چشم تو سرش شلوغه
خيلي سخته اون كسي كه گفت واسه چشات ميميره
بره و ديگه سراغي از تو و نگات نگيره
خيلي سخته كه ببينيش توي يك فصل طلايي
كاش مجازات بدي داشت توي قانون بي وفايي
خيلي سخته

عشق من منو صدا كن ، منو از خودم رها كن

     تو اتاق مرده ي دل ، آتشي تازه به پا كن ، تو منو از نو بنا كن

عشق من منو صدا كن ، قصه مو بي انتها كن

       روبروت آينه بگذار ، ابديتي بنا كن  ، عشق من منو صدا كن

قصه ي نگفته ام من ، تو بيا روايتم كن

عشق من مرمتم كن ، از عذابم راحتم كن ، عشق من منو صدا كن

    اي صداي تو نهايت  ، راهي رهايتم كن

عشق هديه ايست جاوداني

و من چه عاجزانه افقهاي طلايي نگاهت را

با هزاران تمنا جستجو مي كنم

و قصه تنهايي را در آسمان آبي نگاهت در ميان مي گذارم

نسيم اشكي كه در نگاهت موج مي زند

باراني از عشق بود براي باغ روياهايم

و دلم چه بي قرار براي نگاه عاشقت مي تپد

در دل شبهاي تاريك وجودم

به جستجوي روشنايي وجودت مي گردم

به آفتاب گرداني مي مانم

كه هر صبح به اميد آفتاب وجود تو سر از خواب بر مي دارم

و خوب مي دانم گلبرگهاي نازك وجودم را

باد سرد خزان در هم فرو مي ريزد

و جوانه نا شكفته اميدم به دور از تو مي خشكند

اما با اين اصاف مي دانم

قلبم كوچكتر از آني است كه ظرفيت خوبي هاي تو را داشته باشد

اما در سكوت پر از فرياد خود مي گريم و مي گويم

با همين قلب كوچك و به وسعت تمام خوبي ها و سادگي هايت

دوستت دارم

قرار نبود...

برای همه آنهایی که بی تقصیرند

نتها برایت می نویسم خودت خواستی تقصیر من نبود

قلبم يخ كرده....

مغزم غفل كرده....

چيزي كه دلم بخواد و در موردش بنويسم گم شده

از عشق بگم ....

از انتظار....

از درد جدايي....

از نارفيقي....

از بي وفايي....

نمي دونم

نمي دونم

هيچ كدوم از اينا آرومم نمي كنه

ديگه هيچ كدوم از اينا برام معني نداره

اصلا چه فايده اي داشت اين نوشته ها و گفتن ها

اين همه از عشق و دوستي نوشتم ، چي شد

به كجا رسيدم....

اوني كه بايد مي فهميد ، نفهميد

اوني كه بايد رسم وفا ياد مي گرفت ، نگرفت

ديگه به هيچي اعتماد ندارم

تمام كتابهاي شعرمو زيرو رو كردم

هيچ كدومش نمي تونند حال دلمو بگه

تمام باورمو ازم گرفت....

وقتي صفحه هاي تقويم رو ورق مي زنم....

وقتي بارون مياد....

وقتي برف مياد....

وقتي ساعت 8 صبح ميشه....

وقتي تمام خاطره ها مثل فيلم جولو چشام به حركت در مياد

چقدر عذاب آور كه ....

بخواهي براي كسي يار باشي

همدم باشي

از همه مهم تر

رفيق باشي

اما اون به جاي همه ي اينا

تورو بشكنه ، خوردت كنه

دیگه چي برات ميمونه كه بخواهي از اون بنويسي

دلم ميخواد برم....

 برم يه سفر دورو دراز....

جايي كه ديگه هيچ كسي دلمو نشكونه

ديگه به قلبم ، احساسم و باورم بازي نكنه

جايي كه آدم هاش معرفت داشته باشند

جايي كه قدر همو بدونند

به نا كجا آباد....   

رفیق من سنگ صبور غمهام
به دیدنم بیا که خیلی تنهام

هیچکی نمیفهمه چه حالی دارم
چه دنیای رو به زوالی دارم

مجنونمو دلزده از لیلیا
خیلی دلم گرفته از خیلیا

نمونده از جوونیام نشونی
پیر شدم پیر تو ای جوونی

تنهای بی سنگ صبور
خونه ی سرد و سوت و کور

توی شبات ستاره نیست
موندی و راه چاره نیست

اگرچه هیچکس نیومد سری به تنهاییت نزد
اما تو کوه درد باش طاقت بیار و مرد باش

تنهای بی سنگ صبور
خونه ی سرد و سوت و کور

توی شبات ستاره نیست
موندی و راه چاره نیست

اگر بیای همونجوری که بودی
کم میارن حسودا از حسودی

صدای سازم همه جا پر شده
هر کی شنیده از خودش بیخوده

اما خودم پر شدم از گلایه
هیچی ازم نمونده جز یه سایه

سایه ای که خالی از عشقو امید
همیشه محتاجه به نور خورشید

تنهای بی سنگ صبور
خونه ی سرد و سوت و کور

توی شبات ستاره نیست
موندی و راه چاره نیست

اگرچه هیچکس نیومد سری به تنهاییت نزد
اما تو کوه درد باش طاقت بیار و مرد باش

تنهای بی سنگ صبور
خونه ی سرد و سوت و کور

توی شبات ستاره نیست
موندی و راه چاره نیست

چقدر دل نگران ايستاده اي ماه من

هميشه تلخ وگران ايستاده اي ماه من

تو هم شبيه مني، از تبار ققنوسي

هزار شعله به جان ايستاده اي ماه من

ميان چشم تو غرقند رودهاي جهان

سكوتِ در فوران ايستاده اي ماه من

به سرو قامت تو دل سپرده شاعر مست

فقط تويي كه چنان ايستاده اي ماه من

سخن زهجرت و پاييز مگو بهار دلم

بمان،هميشه بمان،ايستاده اي ماه من

 حتما خبرم کنید.دوستتون دارم.

از روزگار دلم گرفته.

                           از این تکرار دلم گرفته.

                                                                    دلم می خواد گریه کنم.

                                                                                          بارون ببار٬ دلم گرفته

بودم و کسی پاس نمی داشت که هستم

                                                          باشد که نباشم و بدانند که بودم

You are a special Valentine
With a heart so full of love

Each memory and thought we share

Was sanctioned by God above

We will keep this love together

Every friendship along the way

May it continue with joy and laughter

On this special Valentine's Day

نخون برام آواز تلخ رفتن

سخته برام ازعشق تو گذشتن

بی تو مثل چکاوکی غریبم

که بالشو با تیرغم شکستن

بغض گریه تو گلوم

زنجیرغصه به پام

تو منو تنها نذار

بوی غم داره صدام

دیگه شعرعاشقونه بی تو واسه کی بخونم

توی این ایل پریشون به امید کی بمونم

دست نیازمو بگیر که خسته شد بی تو بودن برام عذاب

صدای سازمو بشنو که می خونه بی تو شادی برام سرابه

بغض گریه تو گلوم

زنجیر غصه به پام

تو منو تنها نذار

بوی غم داره صدام

خیلی سخته توی آلونک تنهایی نشستن

با دلی لبریز فریاد ، لب صد شکوه رو بستن

تموم حرفا رو من ، نمی شه با تو بگم

ولی سربسته بدون ، که می شم طعمه ی غم

بغض گریه تو گلوم

زنجیر غصه به پام

تو منو تنها نذار

بوی غم داره صدام

از زندگی و این همه تکرار خسته ام .

از های و هوی کوچه وبازار خسته ام.

دلگیرم از ستاره و آزرده زماه

امشب دگر زهر کوچه و هر کار خسته ام.

بیزارم از خموشی تقویم روی میز و

دنگ دنگ ساعت دیوار خسته ام.

از او که گفت یار تو هستم ولی نبود

از خود که بی شکیبم و بیمار خسته ام.

تنها و دلگرفته و بیزار و بی امید

از حال من مپرس که بسیار خسته ام.

وقتي برگي رو زمين مي افته

حس ميکنم گريه ي بي صداشو

حس ميکنم چي ميگذره تو قلبش

وقتي ميبينه مرگ لحظه هاشو

آخه من هم يه برگ خشک و زردم

که بي صدا يه عمره گريه کردم

قسمت نشد ببینمت ،خدانگهداری کنم
فرصت نشد بمونم و از تو نگهداری کنم
گفتم اگه ببینمت دل کندنم سخته برات
اگه یه وقت بگی نرو
رفتن پر از درده برام
گفتم صداتو نشنوم
ندیده از پیشت برم
پشت سرم زاری نکن
چی کار کنم مسافرم...

من میرم ولی باز ،تو بدون همیشه
یاد تو از خاطر من، فراموش نمیشه
گل من خوب می دونی،
بی تو تک و تنهام عزیزم
اگه تو نباشی می میرم....

نامه رو تا تهش بخون
گریه نکن طاقت بیار
نامه رو خط خطی نکن
دو جمله رو هم دووم بیار
باور نکن یه بی وفام
نامه میذارم و میرم
نه ،
قسمت زندگی اینه
به کی بگم مسافرم...

سهم من از تو دوری
تو لحظه های بی کسیم
قشنگی قسمت ماست
که ما به هم نمی رسیم.......

من میرم ولی باز ،تو بدون همیشه
یاد تو از خاطر من، فراموش نمیشه
گل من خوب می دونی،
بی تو تک و تنهام عزیزم
اگه تو نباشی می میرم....

همیشه زنده می مونه با یاد تو ترانه هام
منو ببخش اگه بازم ، اشکام چکید رو نامه هام
دیگه تموم شد فرصت ، خاطره هام پیشت باشه
تموم خاطرات خوش ، خدانگهدارت باشه........

I love hate and I hate love

آه

         چه احساسات قشنگی

                 به سادگی یک برگ خشک پاییزی

                        زیر پاهایی سنگین و بی احساس

                                                           له شد...

                               و من ماندم و حسرتی جاوید

                                       که چه بی گدار به آب زده بودم

                                             که چه بی حساب دل باخته بودم.....

ثانیه ها! و چقدر زود میگذرند!

خاطرات مکتوبم٬نوشته های لحظات تنهاییم٬ را بعد از مدتها خواندم.صندوق خاطرات گذشته چقدر قدیمی شده بود.

نوشته ها اینطور میگفتند:ازهم گذشتیم٬دلتنگ شدیم٬تنها شدیم..

بین نوشته ها نامه ایی بود:وانگه تنها شوی ٬دستان خود را بالا گیری و به آستان حضرت دوست آرام شروع بگریستن کنی..خدایا تنها تورا دارم..مرا تنها مگذار.

ونوشته ایی اینچنین:

میخواهم برای خودم دعا کنم٬٬نکنه زمانی دل بشکنم!نکنه زمانی مغرور شوم!نکنه زمانی درک نکنم!نکنه زمانی دیگر انسان نباشم!

بیشتر پیام های تبریک تو هر مناسبتی رو یادداشت کرده بودم و حالا که مرور میکنم میبینم که چقدر خوشبختم که برای خیلیا مهم هستم.

یک نوشته ایی آشنا در صفحات تردید و اندوه :یه روزی٬یه جایی٬یه جوری٬یه کسی٬یه چیزی...صبر داشته باش.چقدر تسکین دهنده!

و..و..و... نوشته هایی دیگر٬از برای دلخستگی٬شادی٬موفقیت٬شکست وامیدی که هیچوقت ریشه اش خشک نخواهد شد.

روح من...                

خسته اما مفتون

دلشکسته محجوب

بازخواهد زیست

مملو از عطر خدا خواهد زیست.

قطار می رود

تو می روی

تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام

که سال های سال

در انتظار تو

کنار این قطار رفته ایستاده ام

و همچنان

به نرده های ایستگاه رفته

تکیه داده ام!

برگ ها

را

با چشمانم

به كفش هايت

دوختم

تا

 وقتي مي آيي

با

خش خش پاييزي اش

جشن بگيرم

  چه تنهایی شلوغی است تنهایی من!

                    ... خواستم سلام کنم ولی سلام ، بی یاد حضورت ، معنا نداشت

           خواستم بگویم که در دلم خانه کرده ای ولی دلی برایم نمانده بود که تقدیمت کنم

      خواستم با چشمانم با تو سخن بگویم ولی او هم مثل شبهای ستاره ، خیس عشق ، شد

       خواستم دستانت را کودکانه بگیرم ولی تو دستت را به غرور دادی و حس دستانم را کشتی

     خواستم از خواستنی ها برای تو که خواستنی ترین بودی بگذرم ولی نمی دانستم که تو هم

               می گذری سرد و خاموش از کوچه های دلم که تنها خواسته اش تو بودی

    و در آخر خواستم خداحافظی کنم ولی تو حتی صدای وداع لحظه ها را نشنیدی و بی خبر رفتی

         و بعد از رفتنت خواستم خواستنی ترین خواسته هایت را برآورده کنم و بی صدا بمیرم

                                  ولی حیف که مرگ هم مثل تو من را نمی خواهد...  

                                              مثل هرشب از كنار پنجره

                                           و من تنها شدم مثل غريبه در خودم

                                               در هجوم بي كسي ها

                                               در حصار خستگي ها

                                      منزجر از باد وحشي شب و آوار غم

                                           آينه را در هم شكستم بازم

                                          خسته از دار و ندار زندگي

                                           چشم به ديوار اتاق

                               پيش رو آينه و شمعدان قديمي و كبود

                                         روي طاقچه آنطرف

                            ساعت كهنه و خاك خورده پنجاه سال پيش

                                       لحظه ها دلگير است

                                        نفسم مي گيرد

                          موج فرياد در اتاق خالي از حجم و صدا مي پيچد

                                      باد وحشي ناگهان

                                   پنجره ها را در هم مي كوبد

                                 قلب ساعت بي صدا مي ايستد

                            لحظه ها آهسته در قلب زمان مي ميرند

                                 شعرهايم در هوا پر مي زنند

                                باد آنها را در فضا گم مي كند

                        لحظه ايي مي گذرد - به خودم مي آيم - ولي انگار دير است

                                 متحير لب پنجره باز مي نشينم

                       پر پر شعرهاي خود را توي باد مي نگرم شعرهايم را باد برد

هميشه براي کسي بخند که واسه تو شاد مي شه

 براي کسي گريه کن که واسه ناراحتي تو اشک مي ريزه

 و عاشق کسي باش که مي دوني دوستت داره

 وقتي نيستي همه فكر ميكنن هستي                                                                

                      وقتيم هستي همه فكر ميكنن نيستي                                                                       

                              هنوز نميدونم هستم يا نيستم  !؟