اي خورشيد ،

بر دم دروازه ي مغرب ايستاده اي چه كني ؟

چشم انتظار كيستي ؟

غروب كن !

بگذار شب بيايد .

بگذار جامه ي سياهش را بر چهره ي كائنات افكند .

بگذار شب بر سرم باز خيمه زند !

من می دانم؛

می دانم روزی از کوچه دلتنگی هايم گذر خواهی کرد.

من آن روز٬ کوچه را با اشک هايم آب خواهم داد تا؛

بوی خوش آمدن يار همه را با خبر کند؛

و به انتظار ديرينه ی من پايان دهد.

من تو را٬ عشقت را٬ حتی دوست نداشتن هايت را٬ در سينه ام٬ در خيالم و در روحم حبس خواهم کرد.