... خواستم سلام کنم ولی سلام ، بی یاد حضورت ، معنا نداشت

           خواستم بگویم که در دلم خانه کرده ای ولی دلی برایم نمانده بود که تقدیمت کنم

      خواستم با چشمانم با تو سخن بگویم ولی او هم مثل شبهای ستاره ، خیس عشق ، شد

       خواستم دستانت را کودکانه بگیرم ولی تو دستت را به غرور دادی و حس دستانم را کشتی

     خواستم از خواستنی ها برای تو که خواستنی ترین بودی بگذرم ولی نمی دانستم که تو هم

               می گذری سرد و خاموش از کوچه های دلم که تنها خواسته اش تو بودی

    و در آخر خواستم خداحافظی کنم ولی تو حتی صدای وداع لحظه ها را نشنیدی و بی خبر رفتی

         و بعد از رفتنت خواستم خواستنی ترین خواسته هایت را برآورده کنم و بی صدا بمیرم

                                  ولی حیف که مرگ هم مثل تو من را نمی خواهد...  

                                              مثل هرشب از كنار پنجره

                                           و من تنها شدم مثل غريبه در خودم

                                               در هجوم بي كسي ها

                                               در حصار خستگي ها

                                      منزجر از باد وحشي شب و آوار غم

                                           آينه را در هم شكستم بازم

                                          خسته از دار و ندار زندگي

                                           چشم به ديوار اتاق

                               پيش رو آينه و شمعدان قديمي و كبود

                                         روي طاقچه آنطرف

                            ساعت كهنه و خاك خورده پنجاه سال پيش

                                       لحظه ها دلگير است

                                        نفسم مي گيرد

                          موج فرياد در اتاق خالي از حجم و صدا مي پيچد

                                      باد وحشي ناگهان

                                   پنجره ها را در هم مي كوبد

                                 قلب ساعت بي صدا مي ايستد

                            لحظه ها آهسته در قلب زمان مي ميرند

                                 شعرهايم در هوا پر مي زنند

                                باد آنها را در فضا گم مي كند

                        لحظه ايي مي گذرد - به خودم مي آيم - ولي انگار دير است

                                 متحير لب پنجره باز مي نشينم

                       پر پر شعرهاي خود را توي باد مي نگرم شعرهايم را باد برد

هميشه براي کسي بخند که واسه تو شاد مي شه

 براي کسي گريه کن که واسه ناراحتي تو اشک مي ريزه

 و عاشق کسي باش که مي دوني دوستت داره

 وقتي نيستي همه فكر ميكنن هستي                                                                

                      وقتيم هستي همه فكر ميكنن نيستي                                                                       

                              هنوز نميدونم هستم يا نيستم  !؟