تبليغاتX
شيداترين شيدا

 

آه

 

         چه احساسات قشنگی

 

                 به سادگی یک برگ خشک پاییزی

 

                        زیر پاهایی سنگین و بی احساس

 

                                                           له شد...

 

                               و من ماندم و حسرتی جاوید

 

                                       که چه بی گدار به آب زده بودم

  

                                             که چه بی حساب دل باخته بودم.....

 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و نهم مهر 1386ساعت 18:7  توسط شیدا | 

ثانیه ها! و چقدر زود میگذرند!

خاطرات مکتوبم٬نوشته های لحظات تنهاییم٬ را بعد از مدتها خواندم.صندوق خاطرات گذشته چقدر قدیمی شده بود.

نوشته ها اینطور میگفتند:ازهم گذشتیم٬دلتنگ شدیم٬تنها شدیم..

بین نوشته ها نامه ایی بود:وانگه تنها شوی ٬دستان خود را بالا گیری و به آستان حضرت دوست آرام شروع بگریستن کنی..خدایا تنها تورا دارم..مرا تنها مگذار.

ونوشته ایی اینچنین:

میخواهم برای خودم دعا کنم٬٬نکنه زمانی دل بشکنم!نکنه زمانی مغرور شوم!نکنه زمانی درک نکنم!نکنه زمانی دیگر انسان نباشم!

بیشتر پیام های تبریک تو هر مناسبتی رو یادداشت کرده بودم و حالا که مرور میکنم میبینم که چقدر خوشبختم که برای خیلیا مهم هستم.

یک نوشته ایی آشنا در صفحات تردید و اندوه :یه روزی٬یه جایی٬یه جوری٬یه کسی٬یه چیزی...صبر داشته باش.چقدر تسکین دهنده!

و..و..و... نوشته هایی دیگر٬از برای دلخستگی٬شادی٬موفقیت٬شکست وامیدی که هیچوقت ریشه اش خشک نخواهد شد.

روح من...                

خسته اما مفتون

دلشکسته محجوب

بازخواهد زیست

مملو از عطر خدا خواهد زیست.

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و دوم مهر 1386ساعت 17:47  توسط شیدا | 

قطار می رود

تو می روی

تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام

که سال های سال

در انتظار تو

کنار این قطار رفته ایستاده ام

و همچنان

به نرده های ایستگاه رفته

تکیه داده ام!

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم مهر 1386ساعت 17:58  توسط شیدا | 

 

برگ ها

را

 

با چشمانم

 

به كفش هايت

 

دوختم

 

تا

 

 وقتي مي آيي

 

با

 

خش خش پاييزي اش

 

جشن بگيرم

 

+ نوشته شده در  یکشنبه هشتم مهر 1386ساعت 10:23  توسط شیدا | 

  چه تنهایی شلوغی است تنهایی من!

     آن زمان که اطرافت پر است از دوستان خوش سخن و رنگین پوست

     که از رنگین بودن آنها به تنگ آمدی و در حسرت یک رنگ بودنشان سینه ات مالامال غم است!

کاش ﻣﻰ‎‎‌‍فهمیدند که : "قالی از صد رنگ بودنش زیر پا افتاده است"

کاش ﻣﻰدانستند باید دوست بود تا اینکه از دوستی سخن گفت.

کاش معنی این پیمان مقدس را ﻣﻰدانستند.

و من اکنون ﻣﻰفهمم که چرا درد را باید با چاه گفت!

           

      و این روزی است که در ازدحام تنهایی خود غرق ﻣﻰشوم!!!

 

+ نوشته شده در  یکشنبه یکم مهر 1386ساعت 9:8  توسط شیدا |